Nancy van Beek

 

Na 15 jaar niet gesport te hebben besloot ik 3 jaar geleden om te gaan hardlopen. Met 2 kinderen, waarvan er één fanatiek voetbalt, en werk leek dit mij de ideale sport. Je kunt het in principe altijd en overal doen. 

 

 

Met de kookwekker in mijn broekzak liep ik een rondje. De eerste keer moest ik 5x 1 minuut hardlopen en dan 1 minuut wandelen (opgezocht op internet). Na 10 minuten kwam ik doodmoe thuis.
Een week later moest ik 5x 2 minuten hardlopen en wandelen en toen kwamen al snel de bekende steken in de zij opzetten. Na 3 pogingen ging mijn zoon ook op de enige vrije ochtend voetballen en hing ik de hardloopschoenen aan de wilgen.

Toen Sheila een paar maanden geleden vertelde over haar initiatief twijfelde ik even, omdat ik al zo lang niet gesport had, maar ik wilde wel. Dus ik deed mee. Een beslissing waar ik geen moment spijt van heb gehad. 

 

Al tijdens de eerste training bleek ik van alles verkeerd te doen. Schoenen uit! Sheila liet me op blote voeten voelen hoe ik mijn voeten moest plaatsen. Verder gaf zij tijdens het hardlopen voortdurend aanwijzingen. Iets waar ik heel veel profijt van heb gehad. 

 

De eerst duurloop werd een urban run, heerlijk door de stad. Voor ik het wist stonden we bij de Dam. Na afloop bleken we 7 km (!) gelopen te hebben. Wat was ik trots.  En de volgende dag niet eens spierpijn. Hier werd wel heel goed gecoacht. 

Omdat ik maar 7 weken had tot de Brooks 10k, had ik me niet ingeschreven. Dat zou me nooit lukken in zo'n korte tijd, maar dit gaf stiekem wel hoop. 

 

We lopen met een groepje moeders. Dat is niet alleen heel gezellig, maar de dames zijn ook uitermate sociaal. Het tempo wordt aangepast aan de langzaamste. Daar hoef je je niet schuldig over te voelen. Zij doen dat gewoon. 

 

Toen ik na 6 weken (een week voor de Brooks 10k) 9 kilometer had gelopen, heb ik me ingeschreven. Die laatste kilometer loop je namelijk op karakter, werd mij verteld. Dan laat je je natuurlijk niet kennen. Doel was 10 kilometer aan een stuk hardlopen ongeacht de tijd. Een beetje charmant over de finish komen was ook niet onbelangrijk. 

 

Het is gelukt! 

 

Toen ik de andere moeders bij de finish met open armen op me zag wachten en mijn man mijn dochter over het hek tilde, schoot ik vol. Alle moeders trouwens, want zo zijn we. We trainen samen, we lachen samen en als er gejankt wordt, janken we samen. 

 

Als ik niet kan trainen met de moeders, ga ik zelf op een ander moment een stukje hardlopen. Ook dan hoor ik Sheila's aanwijzingen als een soort mantra in mijn hoofd. Haar grenzeloze optimisme en motivatie hebben mij zover gebracht. 

 

 Ooit hoop ik nog een halve marathon te lopen. Dat doel lijkt nu nog ver weg, maar ach... was dat met de Brooks 10k ook niet zo?