Carolien was een onervaren wielrenner die op een dag besloot….

 

Precies een jaar geleden, zette een goede vriendin van mij een oproepje op Facebook: “Wie er ook gek genoeg was om mee te doen aan de Tour for Life”. Ik las het berichtje en werd direct gegrepen door de video van wielrenners zwoegend door indrukwekkende Alpenlandschappen, om daarmee geld in te zamelen voor kankeronderzoek van Daniel den Hoed Stichting.

 

Een aantal dingen vielen samen: het mooie doel, een lang gekoesterde wens om een oude hobby op te pakken, de liefde voor de bergen en de ambitie om één keer in mijn leven boven mezelf uit te stijgen op sportief vlak.

 

De dagen erna borrelde het in mij: Stel je voor, dat je dit zou kunnen doen. En al snel kwam daar de gedachte achteraan: Ja, waarom eigenlijk niet? Maar onervaren als ik was, op het gebied van wielrennen, waren er ook een hoop vragen. Tijd om advies in te winnen en te overleggen met het thuisfront. Stap 1 was bellen met Sheila en een week later zaten we bij Ikea Delft om de mogelijkheden door te nemen. Ja, tuurlijk is het mogelijk, zei Sheila, maar realiseer je heel goed dat dit heel veel discipline, doorzettingsvermogen en passie vergt. En zorg dat je commitment thuis hebt. Met die eerste drie zaken zat het wel goed, en mijn echtgenoot was al snel om toen hij het vuur in mijn ogen zagen.

 

En toen ben ik gaan trainen, trainen, trainen. Ik ben altijd wel sportief geweest (hockey en hardlopen), maar dit was toch de next level. Sheila had een trainingsschema samengesteld afgestemd op mijn werk- en thuissituatie. En dat volgde ik trouw. Vanaf week 1, in ieder geval drie keer fietsen, en soms ook hardlopen en werken aan mijn core stability. Dat werden steeds meer uren, langere afstanden, verder van huis. En ook voor het eerst deelnemen aan toertochten: Veenendaal-Veenendaal, Limburg Volta, Elfstedentocht. Wat heb ik een hoop geleerd, en overwonnen op mezelf. Elke keer weer een stapje verder, sneller, hoger. Soms ook wel spannend, want alles was nieuw voor me, maar wat is het een boost voor je zelfvertrouwen als je merkt dat je het gewoon kan, dat je steeds sterker wordt. Gewoon door het te doen. Gewoon in het diepe springen. En hoe verslavend is het op een gegeven moment om zo lekker in je vel te zitten.

 

Het was niet altijd makkelijk. Op donderdagavond in de stromende regen een intervaltraining, je wekker om 6.00 zetten om toch nog je training te kunnen doen voordat je naar een familiereünie moet, veel van huis zijn, op tijd naar bed al is dat feestje nog zo gezellig. Het vergt inderdaad passie en doorzettingsvermogen om het vol te houden. Met name de hoeveelheid tijd die je kwijt bent, was wel eens moeilijk. Niet voor mij om op die fiets te zitten, maar wel al die uren dat ik dan niet thuis was bij mijn gezin. Dat begint op een gegeven moment toch aan je te vreten: “Is mama alweer fietsen?” Anderzijds stroomde mijn moederhart vol als ik mijn jongste zoon op het schoolplein trots hoorde zeggen dat zijn mama de Tour de France ging fietsen.

 

Ik hoop mijn drie kinderen, maar ook anderen, te inspireren dat er veel meer mogelijk is dan je denkt. Als je het echt wilt. De Tour for Life zelf, 28 augustus tot en met 4 september, was acht dagen volop genieten. Samen met andere gepassioneerde wielrenners zo’n avontuur meemaken, is iets waar ik nog elke dag met heel veel plezier op terug kijk. Ik ben trots op wat ik heb gepresteerd. Je kunt dus echt boven jezelf uitstijgen. En wat geeft dat een voldoening. Als ik dit kan, kan ik de hele wereld aan.

 

In 2017 ga ik mee als begeleider van de Tour for Life en heb ik een aantal nieuwe sportieve doelen gesteld: in maart de halve marathon en wil ik gaan starten met trainen voor een kwart triathlon. En dan zijn er nog zoveel gave toertochten te fietsen. Want één ding is zeker, dit smaakt naar meer!