Coaching

Coaching is een vak. Ook al zou je dat misschien niet denken. Het wemelt van de coaches en je kunt op allerlei gebieden gecoacht worden. Het is bijna een mode verschijnsel. Dus, waarom ben ik coach geworden?

 

Digitalisering is wat de klok slaat, alles moet sneller, beter, efficiënter, innovatiever. Ook wij mensen moeten hierin mee. Als het zo door gaat wordt het voor de mens steeds lastiger om de toegevoegde waarde duidelijk te maken, bijvoorbeeld in de wereld van AI. Daar moeten we het dus uiteindelijk niet van hebben. Maar wat dan wel. Dat is een belangrijke vraag waar we gerust de komende tijd eens op kunnen gaan zitten.

 

Wij mensen zoeken vooruitgang, welvaart, innovatie, verbetering en connectie. Er is altijd een punt A en een punt B. Hoe kom je bij punt B, wat heb je daarvoor nodig? Wat kost het en wat levert het op? Welke keuzes maak je om punt B te bereiken en welke offers brengt het met zich mee? Wat doet het met je karakter en geeft het je de ervaring om de lat hoger of anders neer te leggen?

 

Coachen ligt mij. Ik kom er steeds meer achter dat ik dit proces van A naar B boeiend vind. Het resultaat, in sporttermen de wedstrijd of een cyclo is een mooie bekroning, maar het harde werk achter de schermen vind ik veel interessanter. Het proces van veranderen, groeien, vallen en weer opstaan leidt tot prestaties. Maar prestatie is, zoals gezegd, het topje van de ijsberg. Al het harde werk en opoffering dat voor anderen verborgen blijft, creëert karakter en vormt persoonlijkheid. Ook in sport.

 

Trainen voor een sportieve prestatie is meer dan een paar keer in de week trainen, het vraagt discipline, doorzettingsvermogen, omgaan met tegenslagen en het scherpt de wil om elke keer weer boven jezelf uit te stijgen. Vol bewondering kan ik daar naar kijken en als ik daar als coach in sport of in jouw professionele ontwikkeling mijn steentje aan mag bijdragen dan kan ik alleen maar dankbaar en trots zijn.