· 

Gefinisht! En nu?

De afgelopen jaren hebben inmiddels een paar honderd duursporters de winterduurtrainingen bij The Cycling Academy gedaan. Velen van hen zijn enthousiaste duursporters die de liefde voor de sport al bezaten of er door verrast zijn. Ook ontmoetten we mensen die vanwege een evenement, goed doel of een werk gerelateerde sportieve uitdaging besloten de basis bij The Cycling Academy te leggen. Prachtig om te zien hoe deze mensen aangestoken werden door het duursportvirus en zich nog mooiere doelen gingen stellen.

Wat ik de afgelopen jaren ook gezien heb zijn mensen die vanwege dat ene evenement, vaak een goed doel, in de winter zich bij ons aanmeldden en zich volop stortten op het trainen. De mooiste fietsen werden aangeschaft, met bijhorende accessoires,  meerdere outfits, schoenen, helm, regenkleding, fietscomputers met bijbehorende software, fietsendragers voor op de auto, tacx-trainers etc. Een klein fortuin. Ik vergeet overigens de inschrijfkosten van het evenement zelf en in sommige gevallen het vergaren van sponsorgelden. In een hele korte tijd transformeerden recreatieve sporters tot semi professionele atleten die zich wekelijks door trainingen heen worstelden met als focuspunt HET evenement. Geweldig om te zien hoe een sportief evenement dit teweeg kan brengen. Niet alleen de deelnemers zelf transformeerden maar ook de achterwacht kreeg het zwaar te verduren. Kinderen en partners begonnen te klagen, vrienden die zich afvroegen waarom ze geen aandacht meer kregen en collega’s wilden niets meer horen over fietsen en trainen.

Maar het vuur was daar en getraind moest er worden!

Het nieuwe leven als atleet kent natuurlijk ook zijn ups en downs. Blessures en overtraining liggen op de loer. Pijntjes, fysieke en mentale vermoeidheid en ook het knagende gevoel dat het leven niet meer in balans is strijden met het gevoel van onoverwinnelijkheid, onverzettelijkheid en focus. Prachtige beelden en filmmateriaal zorgen dat de strijdlust en motivatie weer oplaaien met als brandpunt die ene dag of die ene week.

En dan… Jouw dag is daar, jouw moment, de finish. Het is klaar, volbracht.

Het is het allemaal waard geweest, die uren op de fiets, de vermoeidheid, de tijd die je niet bij je familie of vrienden hebt doorgebracht. Je hebt je missie volbracht. Nu is het tijd om te herstellen en de banden weer aan te halen.

Nu zijn er twee mogelijkheden. Of je stapt na een paar dagen of misschien wel weken weer op de fiets of je hangt de fiets in de wilgen en kijkt er niet meer naar om. Dat laatste komt helaas veel voor. De focus is weg en het fietsvirus is niet aangeslagen. De nieuwe fiets hangt achter in de schuur, de kleding ligt achterin de kast. Het heilige vuur smeult. Hoe kun je ervoor zorgen dat het vuur niet volledig dooft? De meest simpele manier is om jezelf opnieuw een sportief doel te stellen of je aan te sluiten bij een fietsclubje. Maar de vraag is of dat voldoende is.

Wat mij betreft zou je het niet zover moeten laten komen. Hoe dan wel? De periode naar aanloop van het evenement, moet je jezelf de kans geven om echt te gaan genieten van het fietsen. Ontdek welke andere mooie doelen er zijn. Plan tussentijdse mijlpalen en houd je voortgang in de gaten. Laat je inspireren door andere evenementen. Ga vaker gewoon lekker fietsen zonder dat tijd of afstand een criterium is.  De houding: ik moet fietsen want er moet getraind worden mag wel wat minder. Begrijp mij niet verkeerd, hoe zwaarder de doelen in combinatie met je sportverleden/aanleg kunnen zorgen voor een behoorlijke trainingsomvang die noodzakelijk is om te kunnen finishen. Maar houd ook de balans in de gaten. Trainingstijd versus familie/vrienden tijd. Zet niet de rest van je leven in de wachtkamer omdat er getraind moet worden. Dat gaat je op meerdere fronten opbreken. Als je het doel inclusief het trainingsschema goed plant (lees, neem er voldoende tijd voor) kan het trainen voor een sportief evenement een passend en welkom onderdeel van je leven worden in plaats van een doel op zich.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0